Wat fijn dat je iets meer over mij wilt lezen! Misschien vind je herkenning in mijn verhaal.
Verliezen
Het is niet toevallig dat ik terecht ben gekomen in de begeleiding van mensen die te maken krijgen met verlies en rouw. Elk leven kent verlies en bij mij is dat niet anders.
Mijn vader overleed in 2018 op 67-jarig leeftijd aan de gevolgen van diabetes. Veel te jong. Hij liet me zien hoe veel veerkracht een mens in zich heeft. Zijn vriendin zorgde voor hem en ik begreep toen al dat dat behoorlijk zwaar moest zijn. Maat hoe zwaar het kan zijn en wat het precies betekent om te zorgen voor een zieke partner leerde ik pas later.
In 2020 werd mijn vriend ziek en begon een periode waarin leven en afscheid langzaam door elkaar gingen lopen. Marc kreeg maagkanker en we belandden in een achtbaan die ons soms volledig door elkaar schudde en op andere momenten prachtige uitzichten bood. In die jaren leerde ik hoe rouw zich niet alleen na een overlijden aandient, maar ook al daarvoor aanwezig kan zijn. We wisten dat het zou gaan komen, maar niet precies wanneer. De prognose was tussen de zes en negen maanden. Uiteindelijk heeft hij nog bijna drie jaar geleefd. En ondertussen namen we steeds een klein beetje afscheid van de dingen die niet meer konden en probeerden we zoveel mogelijk te genieten van alles wat nog wél kon. We hielden ons steeds voor: we maken ons pas druk als we ons druk moeten maken. Hij kon dat beter dan ik. Marc, zijn dochters, zijn familie en vrienden en ik... iedereen ging op zijn eigen manier met dit 'levende verlies' om. Uiteindelijk overleed Marc op 4 augustus 2023.
In diezelfde periode groeide ook de zorg voor mijn moeder. Zij kreeg dementie en verdween stukje bij beetje uit het leven zoals we dat kenden. Haar eigen wereldje werd steeds kleiner. Dit was een ander soort afscheid. Minder zichtbaar voor de buitenwereld, maar niet minder ingrijpend. Ik moest afscheid nemen van de zorgzame moeder die ze was en de rollen draaiden zich om. Een klein jaar na Marc op 24 juni 2024 overleed ze.
Zelfzorg
Ik had me - in die periode dat mijn moeder en Marc ziek waren - volledig in de zorg voor hen gestort. Daardoor verloor ik in de loop van de tijd een stukje zelfzorg uit het oog. Het is moeilijk om er voor een ander te willen zijn en in de tussentijd ook jezelf te blijven dragen. Dat zie ik achteraf nog beter en besef me hoe ongelooflijk belangrijk het is om in dit proces zelf overeind te blijven staan. Hoe moeilijk dat ook is.
In de laatste periode van mijn vader's leven ontdekte ik hoeveel plezier ik beleefde aan natuurfotografie. Door er met de camera op uit te trekken en de lens te richten op de kleine natuur (ik ben echt dol op macrofotografie), werd mijn hoofd stiller en verdwenen de zorgen naar de achtergrond. Toen Marc ziek werd, werd het fotograferen steeds minder, maar altijd heb ik de helende werking ervan gevoeld. De natuurfoto's op deze website heb ik dan ook zelf gemaakt. Het is één van mijn vormen van zelfzorg. Het helpt me om de stress en spanning te verminderen en weer rust te ervaren in mijn hoofd.
De kleur van Zorg
In de tijd dat Marc ziek was, werd ik ondersteund door een hele fijne coach. Zij heeft voor mij veel verschil gemaakt. Ik mocht er even 'leeglopen' door van me af te praten en te huilen. Ik hoefde even niet sterk zijn, ik leerde iets beter aan te voelen wat er in mij gebeurde en ze liet me voelen dat ik sterker was dan ik dacht. 'Je leven heeft nu de kleur van zorg', zei ze. Dat vond ik heel treffend. Ze liet me zien hoe ik - al bleef het moeilijk - voor mezelf kon zorgen.
Ik nam me toen al voor om ooit die persoon voor anderen te zijn. Om een stukje mee te lopen op de momenten dat het leven pittig is en veel van iemand vraagt. Door goed te luisteren, de juiste vragen te stellen en open te staan voor het tempo en de behoefte van de ander, komt er meer ruimte rondom het verlies, de zorg en het verdriet. En die ruimte is nodig om je eigen veerkracht te ervaren en op te bouwen.
Gouden randjes
Na het overlijden van mijn moeder, belandde mijn leven langzaam in wat rustiger vaarwater. De grote rouwgolven namen in kracht af en ik heb zelfs mijn hart weer durven open te stellen voor nieuwe liefde. Ik merk dat ik door mijn eigen verlieservaringen meer open sta voor de gouden randjes van het leven, de glimmertjes.
De stap naar rouw- en verliestherapie
Twee maanden na het overlijden van mijn moeder, schreef ik me in voor de post-HBO opleiding voor verlies- en rouwtherapeut. Een keuze waar ik nog geen seconde spijt van heb gehad. Het voelt goed om terug te kunnen geven aan anderen, wat ik zelf heb mogen ontvangen: iemand die er voor jou is en je het gevoel geeft dat je het niet alleen hoeft te doen. Die luistert zonder oordeel. Zonder haast. En zonder enige verwachting.
En misschien mag ik ook een stukje met jou meelopen?
In dat geval is het altijd fijn om eerst even samen kennis te maken. We kunnen elkaar dan een beetje leren kennen, zodat ik weet wat jouw verhaal is en wat ik voor je kan betekenen en zodat jij kunt voelen of ik de juiste therapeut voor jou zou kunnen zijn.
Lieve groetjes,
Janneke